Foto's: Teacher (Jo Moenen).		EUROPEAN REGGAE CONTEST 2011 : BENELUX FINALE. Wahwahsda heeft in Maastricht de Benelux finale van de European Reggae Contest gewonnen. Met een sprankelende set en de steun van een bus vol enthousiaste supporters. En nu naar Barcelona! Toegegeven: ik was een beetje verongelijkt omdat geen van de groepen die de jury naar voor had geschoven de finale had gehaald. Geen Sunrockers dus, geen Collieman, geen Joshua Alo, geen Jupiter & Ma Shi Faï. Maar reggae is unity, zoals Sput van Wahwahsda terecht rapte, en de stem van het volk mag van mij altijd luider weerklinken dan die van de "kenners". Met een open geest aan de finale begonnen dus, en toch weer een prachtige avond beleefd in een bijna uitverkochte Muziekgieterij. De meest verrassende finalist was zonder twijfel Dr. Blue Beat, een skagroep die alleen in (Belgisch) Limburg enige bekendheid geniet. 11 muzikanten op het kleine podium: het was een beetje krap maar de ambiance was meteen verzekerd. Het visuele plaatje klopte ook: vijf blazers (drie saxofoons, trompet en trombone), een kleurrijke zanger, sexy zangeres, de typische porkpie hoedjes. De muzikale verscheidenheid van de tunes was een mooi eerbetoon aan de eclectische muziek van The Skatalites, de Soul Vendors en andere Jamaicaanse orkesten uit de sixties die zich lieten inspireren door latin, soundtracks en alles wat hen maar ter ore kwam. Dr. Blue Beat flirtte met de tango (Skango – ook de titels klinken lekker ouderwets), flamenco, het thema van de tv-serie The Saint en Arabische riedels (in Ramses, een verre variant van Madness’ Nightboat to Cairo). En dat allemaal in rijkelijk gearrangeerde eigen composities (denk ik toch), met uitzondering van het afsluitende Monkey Man (Toots). Genoeg ingrediënten voor een mooi concert, zou je denken, en toch wist Dr. Blue Beat niet te overtuigen. Daarvoor klonk de ska soms net iets te hoempapa, en slaagden alleen de twee begeleidende saxofoons erin om het ritme perfect aan te houden. In die hoek van het podium vloeide niet toevallig het meeste zweet, ook al omdat naast de blazers nog een gedreven percussionist stond te jammen. De zwakste (en jammer genoeg ook meest zichtbare schakel) van de groep situeerde zich op het vocale vlak. Een kermiszanger en een meisje dat nauwelijks boven de muziek uitkomt, laat staan enigszins verstaanbaar is: daarmee kan je geen publiek veroveren. Tenzij misschien de talrijke aanwezige fans van Dr. Blue Beat, een ska massive die ik eerlijk gezegd nog nooit ergens gezien had maar die via deze band blijkbaar toch aan haar trekken komt. Dr. Blue Beat eindigde zowel bij de jury (goed voor 80% van de stemmen) als bij het publiek op de derde plaats. BURUNDI NYAHBINGHI. Jampara & The Batalion (spreek uit: Batta Lion) moest in Maastricht de Hollandse kleuren verdedigen, en ze deden dat ook met een heel kleurrijk spektakel. Drie Burundi-drummers, gehuld in gifgroene en –oranje gewaden, begeleiden de band op hun immense aarden en houten trommels. Een origineel idee dat de nyahbinghi van de rasta’s nog dichter bij Afrika bracht. De riddims van Jampara zweven ergens tussen Ras Michael en Stalag, de ideale fond voor nyahbinghi drumming, maar veel meer voegden de drie Burundezen ook niet toe. Mooi hoor, hoe ze die drums op hun hoofd kunnen dragen en toch nog blijven spelen. Alleen jammer dat de muzikale kruisbestuiving niet werd uitgediept, dat die trommels niet echt de rumble van de Afrikaanse jungle lieten horen. Jampara zelf stond wat nerveus te zingen, te chanten eerder, in rommelig Engels en zonder zijn songs echt af te maken. Af en toe zat er een bizarre relay op zijn stem en hij leek bij momenten zelf niet goed te weten waar het naartoe moest met de muziek. Vreemd, voor een man die al zo lang bezig is. De ritmes zaten gelukkig wel lekker strak, er was een uitstekende backing zangeres van de partij en we werden vergast op enkele heftige, opzwepende gitaarsolo's. Het kabbelende Afrikaanse gitaartje gaf extra kleur aan de atypische rootsreggae van dit gezelschap. Jampara & The Batalion kreeg van veel juryleden het hoogste aantal punten (niet van mij, dat had u wellicht al begrepen). Maar het publiek stemde massaal voor Wahwahsda, en overrulede daarmee het verdict van de specialisten. THE SOUND OF NOW (& ANTWERPEN). Wa was da? Inderdaad: wat was dat daar in het verre Maastricht? Een kleine Antwerpse invasie, zou je denken, met een luidruchtige spionkop die speciaal een bus had ingelegd, en op het podium een rapper die zijn volk in Algemeen Beschaafd Antwerps liefde, humor en bewustzijn toewenst. Die halve dialectraps van Sput, waarvan sommige passages briljante straatpoëzie, leken mij de achilleshiel van Wahwahsda, zeker in het Hollandse hol van de leeuw. Maar kijk: dat vonden enkele Nederlandse juryleden nu net zo geestig en creatief. Ze hoefden Sputs teksten niet allemaal te begrijpen, ze zagen ook wel dat die jongen het meende en een positieve, intelligente boodschap uitdroeg. En dat hij bovendien moeiteloos kon freestylen, vlotjes inspelend op wat hij zag in de zaal, een kwaliteit die goeie rappers sinds mensenheugenis onderscheidt van middelmatige. En de Hollanders waren, evenzeer als ik, behoorlijk onder de indruk van de sound en de songs die Wahwahshda serveerde. Sterke, nadrukkelijk "blanke" reggae (denk aan SOJA, The Slackers, 10 Feet Ganja Plant), af en toe hiphop, rude boy rocksteady en zelfs een instrumental die van de Russische Shadows had kunnen zijn. De groep is erin geslaagd om de wat magere backing uit de beginperiode tot een fonkelend eigen geluid te smeden, tegelijk roots en eigentijds, tegelijk uniek en herkenbaar. Met naast Sput de schijnbaar herboren zanger Spiritually Wally als frontman, zonder dreadlocks maar met een gedrevenheid die we nog niet eerder bij hem zagen, alsof hij nu pas voluit gelooft in wat hij doet. Hij staat er nu als de rockzanger die hij is, met zijn rockgitaar en schorre rockstem, maar wel verslingerd aan het ritme van de reggae. Het is een even nieuwe en even originele combinatie als het samengaan van Engels en "Nederlands". Zou Wahwahsda ook zonder de eigen supportersclub gewonnen hebben? Ik denk het wel. In de jurytelling was het verschil met Jampara miniem, en in de voor hen zo gunstige volkstelling juist heel groot. Maar bovenal verdient deze band een break, een plaats op enkele van de vele festivals en in de Europese finale in Barcelona, professionele begeleiding bij het afwerken en promoten van de liveplaat die binnenkort verschijnt en daarna hopelijk ook bij het tweede studioalbum. Respect & guidance, jongens. Bron: www.reggae.be | Jah Shakespear

Foto's: Teacher (Jo Moenen).		EUROPEAN REGGAE CONTEST 2010 : BENELUX FINALE. Een hoogstaande finale vrijdag in de Muziekgieterij Maastricht, met drie groepen die zonder twijfel ook een plaats verdienen in de Europese finale. Maar die eer (samen met een reeks optredens) is enkel weggelegd voor de winnaar, de Ghanese zanger Black Prophet met de Nederlandse band Thunderstrike. Aangename verrassing bij het binnenkomen: Dub Front Association was de sound van dienst. Dat betekende nieuwe en alternatieve dub zoals je die elders zelden hoort. Dubmatix, On U Sound, postmoderne rocksteady. Met genoeg herkenbare hooks, riddims en samples om het publiek wakker te houden. Dub en reggae naar mijn hart kortom, wat me op zich al heel vrolijk stemde. Misschien dat ik daarom zo gul was met mijn punten? Meteen een acht voor Youth of Spirit uit Charleroi. Sterke songs en arrangementen, vlekkeloze overgangen, zat goed in elkaar. De groep bracht warme roots, ergens tussen Steel Pulse en SOJA, en had zich voor de gelegenheid versterkt met twee nieuwe blazers. Ze speelden de muziek netjes van het blad maar gaven de sound van Youth of Spirit wel extra kleur en diepgang. Ook de percussionist werkte zich naar de voorgrond, te nadrukkelijk zelfs, met zijn elektronische trommeldoos. De beide zangers overtuigden niet. Teksten vol huizenhoge clichés in een licht geforceerd Engels. Een lead vocal die net niet sterk genoeg was om lead vocal te zijn, een tweede stem die vergat tweede stem te zijn. Ras Fire, de voorzitter van jury, zou na afloop van de contest heel terecht opmerken dat alle zangers in de finale dringend aan hun stem moeten werken. En dus ook Rootman J, de nochtans charismatische rastaman die het Gentse Zion Youth aanvoert. Met de allures van Bob Marley, zeker, zelfs met diens typische gelaatsuitdrukkingen, maar zonder diepgang in de stem, niet rauw en authentiek genoeg. Ik verstond eerlijk gezegd ook nauwelijks wat Rootman J zong, terwijl hij toch overwegend in het Engels zong. Maar voor de rest wel een ambitieus, en (zeker op dit kleine podium) redelijk overweldigend gezelschap. Dertien mensen op het podium, waaronder drie blazers en drie voortreffelijke zangeressen. In die bezetting creëerde Zion Youth een zeer kleurrijke, haast orkestrale sound met een Afrikaanse twist die het jammer genoeg soms ontbeerde aan strakheid en eenvoud. Ook een scherpere mix zou wonderen doen. Toch één van de sterkste songs van de avond gehoord: Pure riddim, en een mooie, volrijpe version van Take a ride/Truths and rights. Negen op tien. En ook een negen voor Black Prophet. Dat cijfer zat er na de eerste twee nummers anders nog niet in. Flauwe riddims, saaie bruggetjes, reggae zonder smoel. Maar toen werd Black Prophet bevangen door het heilige vuur. Hij zocht en vond zijn Ghanese roots in Tribulations, de beste song van de finale, kreeg met enkele simpele kreten en gebaren het publiek op zijn hand en waagde zich met zijn band aan een brok opwindende dancehall rock, opgesmukt met een jankende gitaar en juicy backings vocals. Het klonk allemaal niet perfect maar wel echt, even echt als de reality lyrics van Black Prophet, en even spontaan als de sound van sommige Jamaicaanse backing bands. Ik moest denken aan Richie Spice, ook black like tar, ook spelend met de riddims en het publiek. Mijn ex-aequo werd weerspiegeld in de totaaluitslag van de jury, een heterogeen gezelschap van Walen, Vlamingen en Nederlanders. Zion Youth en Black Prophet & Thunderstrike haalden exact evenveel punten. Het waren dus de stemmen van het publiek die de doorslag gaven. Bijna het dubbel aantal stemmen van de andere groepen: het volk heeft gekozen voor de zwarte profeet en zijn donderslag. Spijtig dat Deep Culcha in laatste instantie verstek liet gaan, en dat in extremis niet meer één van die geweldige ska bands uit de voorronde kon opgepikt worden. Het had deze geslaagde avond nog mooier gemaakt. Bron: www.reggae.be | Jah Shakespear

Foto's: Teacher (Jo Moenen).		BENAÏSSA, KALIBWOY, SMILEY & REDEMPTION BAND. Ondanks de zeer koude weersomstandigheden vonden zo'n 100 reggae liefhebbers op zaterdag 19 december hun weg naar de Muziekgieterij voor een nieuwe editie van M-Town Reggae met als motto "The Ultimate Dancehall Reggae X-Mas Party". Van het aangekondigde drietal Nederlandse reggae acts moest Smiley helaas verstek laten gaan en werd hij toch alleszins naar behoren vervangen door het jonge duo Tega Man & Delta. Zij waren de eerste artiesten die voor het voetlicht mochten treden, nadat rond half twaalf de Redemption Band op het podium was gekomen. Na een wat aarzelend begin van zowel de Redemption Band alsook Tega Man & Delta, begonnen zowel artiesten als band wat beter uit de verf te komen. Het optreden van Tega Man & Delta viel zeker niet tegen, maar het was ook duidelijk dat deze jongelingen, willen zij serieus werk maken van hun muzikale carrière, zich nog verder zullen moeten ontwikkelen. Vervolgens was het de beurt aan KaliBwoy, door velen gezien als dé belofte van de Nederlandse reggae dancehall scene. Hij deed een energieke set met o.a. nummers van zijn mixtape "Mission Tek Ovah Phase One" en het nieuwe nummer "Sensi". Tijdens zij optreden verwees hij ook nog naar Buju Banton, die onlangs in Amerika werd opgepakt op verdenking van het dealen van cocaïne. Als special guest kwam Young Cashino op het podium om samen met KaliBwoy uit te pakken met een hardcore dancehall tune. Benaïssa had zanger Benjah meegenomen om hem muzikaal te ondersteunen en dat bleek op momenten een goede keuze aangezien Benaïssa "live" over een weinig gevarieerd stemgeluid blijkt te beschikken. Uiteraard werden nummers van zijn album "Tables Turn", onlangs genomineerd voor een "Grammy Award", gebracht waaronder de single "Coconut Water" en zijn nieuwste nummer "You Nuh Ready". Tot slot kwamen KaliBwoy, Benjah, Benaïssa en Young Cashino nog een keer op het podium om af te sluiten op Bob Marley's "Heathen" riddim, waarbij onverwacht ook een bijdrage werd geleverd door Chipie van Runn Sound.

Foto's: Teacher (Jo Moenen).		PANACHE CULTURE, ROGER ROBIN & RAS FIRE. Op vrijdag 26 september waren zo'n 100-tal mensen (inclusief familie en vrienden) naar Muziekcentrum Trix in Antwerpen gekomen om de verjaardag van Aart Timmermans aka Ras Fire te vieren. Nadat Runn Sound de eerste set met voornamelijk oud werk (waaronder een Bob Andy dubplate) had beëindigd was het tijd voor de live-optredens. Rond 23 uur begon Panache Culture met een versie van "One Drop" van Bob Marley, die werd gevolgd door "Want More". Hun set bevatte nog meer Bob Marley covers zoals "Zimbabwe" en "Get Up, Stand Up", maar daarnaast werden er uiteraard ook eigen nummers gespeeld zoals "Pax America", "Policeman", "My Brothers", "I'm Not Bad" en "Lei Lila". Als waardige afsluiter werd een nieuw nummer (op het "Heavenless" ook wel aangeduid als "Entertainment" riddim) gespeeld, waarbij de dancehall beat overging in Ska. Ook achtergrond zangeres Mounia werd de gelegenheid gegeven om haar zangkwaliteiten te tonen. Ondanks haar verkoudheid wist ze "Burnin' & Lootin'" van The Wailers, "You Know I'm No Good" van Amy Winehouse en "Down On My Knees" van Ayo op overtuigende wijze ten gehore te brengen. Zonder meer een zeer talentvolle zangeres. Vervolgens was het de beurt aan Ras Fire, die het publiek eerst trakteerde op zijn eigen nummer "Forward", toen de Luciano cover "Never Give Up My Pride" en de Carlton & The Shoes cover "Love Me Forever", vooraleer hij Roger Robin naar voren haalde om samen het nummer "Refugee" te doen. Daarna was het de beurt aan Roger Robin om een (te) korte set te verzorgen waarin hij het ietwat uitgedunde publiek trakteerde op "Harbouring Love", Take It Slow", "Brand New Crisis" en "My God Is Real", allemaal nummers van zijn meest recente cd "Take It Slow".

Foto's: Mr. T (Theo Triepels).		OMAR PERRY. Tijdens de derde editie van M-Town Reggae op vrijdag 29 mei 2009 stond de zoon van de legendarische Lee "Scratch" Perry op het podium van de Muziekgieterij. Doordat de soundcheck meer tijd in beslag nam dan gepland omdat een aantal leden van de band pas laat arriveerden, duurde het vrij lang voordat RUNN Sound aan hun eerste set kon beginnen. Het weerhield hen er echter niet van om de stemming bij de aanwezige fans er al goed in te krijgen. Even na elf uur betrad Omar Perry met zijn band het podium van de Muziekgieterij. Het enthousiast reagerende publiek werd getrakteerd op een energiek optreden waarin nummers als "Redder Than Red", "Rasta Meditation", "Ska-Ta-Fright" en "Cocoanut Woman" van zijn debuut album "Man Free" voorbijkwamen. Na een uitgebreide toegift, waarbij hij de bandleden introduceerde, kwam een einde aan een optreden waarbij Omar Perry overduidelijk bewees dat reggae muziek en entertainen in zijn genen zit.

Foto's: Teacher (Jo Moenen).		LADY K-WIDA & POOR MAN FRIEND. Op zaterdag 11 april 2009 vond de tweede editie van M-Town Reggae plaats in de Muziekgieterij met als hoofact Lady K-Wida & Poor Man Friend. Verder was er vooraf een kort optreden van Kenny Weed in het kader van zijn promotour. Muzikaal gezien was het zeer zeker een geslaagde avond, maar daarentegen was de geringe opkomst van reggae fans een fikse tegenvaller. Kenny Weed tekende voor een energiek optreden waarin hij zes nummers van zijn nog te verschijnen debuut-cd "It's About Time" presenteerde. Ondanks dat de zangeres en zanger die de background vocals deden op momenten voor een valse noot zorgden, maakte Kenny Weed en gedegen indruk. Poor Man Friend startte met een solide en aansprekende medley van alombekende Jamaicaanse riddims zoals Rockfort Rock, Shank I Shek en Sattamassagana, voordat Lady K-Wida het podium betrad. Begeleid door een strak spelende Poor Man Friend band trakteerde ze het publiek op een fijne selectie eigen nummers waaronder "Bad Boy", "One Man Woman", "Love Can Make You Blind", "Feeling High", "So Much Trouble" en "Last Night", waarna ze afsloot met "It's A Pity" van Tanya Stephens en "Sycamore Tree" van Lady Saw.

Foto's: Massoud Saidi.		BOB MARLEY TRIBUTE NIGHT. Op vrijdag 13 februari 2009 vond het eerste event van M-Town Reggae in de Muziekgieterij plaatst. Bob Marley zou op 6 februari 64 jaar zijn geworden en aangezien hij degene is geweest die reggae-muziek internationaal aanzien heeft gegeven stond een eerbetoon aan deze Jamaicaanse wereldster centraal. Een geslaagde avond voor zo'n 200 reggae fans die konden genieten van een bijna 2 uur durend optreden van Panache Culture, die voor prima vertolkingen van Bob Marley nummers zorgden en afsloten met een aantal eigen nummers. Het publiek reageerde enthousiast en zong volop mee met o.a. "I Shot The Sheriff" en "Get Up, Stand Up". Voor en na het optreden van Panache Culture draaide gast selector Puppa Chipie een fijne selectie reggae & dancehall nummers. Hieronder een -- slideshow -- foto-impressie (met dank aan Harry Versluys).